Ahmet Telli
Günlerdir bir dağ başındayız
Bir başına ve bir şeylerden uzak
Çağıldayan çavlanları
dinliyoruz
Otların üstünde sırtüstü uzanarak
(...)
Ahmet Telli'nin "Öyle Bir Yaz Şiiri"si, modern yaşamın ağır şehirleşmesinin insan ruhunda açtığı yaraları ve doğayla yeniden kurulan bağın iyileştirici gücünü anlatır.
"Bir dağ başında" olma hali, medeniyetin kirli ve gürültülü yüzünden uzaklaşmayı temsil eder. Bu yalnızlık, bir kaçış değil, bir arınmadır.
"Duman, is ve beton yığını" - Bu kelimeler, şehir hayatının doğayı yok eden, insanı yoran yüzünü açıkça eleştirir. Çevresel yıkımı ve betonlaşmanın ruhsal etkilerini ekoeleştirel bakışla net biçimde gösterir.
"Unutmuşuz gülümsemeyi sanki" - Doğadan kopuk bir yaşamın duygusal sonuçlarına işaret eder. Doğa sadece bir manzara değil, ruhsal bir ihtiyaçtır.
"Doğayı ve kendimizi dinleyerek" - Şiirin sonunda doğayla geçirilen zamanın bir yeniden doğuşa dönüştüğü vurgulanır. İnsan-doğa ilişkisinin karşılıklı bir etkileşim olduğunu, insanın doğaya bakarak kendisini yeniden bulabileceğini anlatır.
Ekolojik Mesaj: Doğadan uzaklaştıkça kendimizden de uzaklaşıyoruz. Şehir yaşamının kirlettiği ruhlarımız, ancak doğayla yeniden kurduğumuz bağda arınabilir. Doğa, sadece dinlenmek için değil, kendimizi yeniden bulmak için bir ihtiyaçtır.